Francuskich kolonii w Kanadzie, o których mowa w części Nowej Francji wzdłuż rzeki Świętego Wawrzyńca i północne wybrzeża Wielkich Jezior. Później był podzielony na dwie kolonii brytyjskich, nazywany Górna i Dolna Kanada Kanada aż do ich zjednoczenia jako brytyjskiej prowincji Kanady w 1841. Po Konfederacji w 1867 roku, Kanada nazwa została przyjęta w całym kraju, a Dominium zostało przyznane jako kraju tytuł. [9] To był często określany jako Dominium Kanady aż do 1950. Ponieważ Kanada potwierdziła swoją polityczną niezależność od Wielkiej Brytanii, rząd federalny coraz częściej wykorzystywane Kanady w sprawie stanu prawnego dokumentów i traktatów. W Kanadzie Act 1982 odnosi się jedynie do „Kanada” i, jako takie, jest to obecnie tylko prawną (i dwujęzyczna) nazwę. Znalazło to odzwierciedlenie w 1982 r. ze zmianą nazwy na święto państwowe z Dominium Dzień Dzień Kanady.

Jest to drugie co do wielkości miasto Kanady, największy port morski wschodniej części kraju oraz główny ośrodek gospodarczy i kulturalny francuskojęzycznej części Kanady. Powstał jako niewielka osada francuska na cześć królewską nazwany Mont Royal – „Wzgórze królewskie” – stąd obecna nazwa.

Liczba mieszkańców: 1,8 mln po amalgamacji z dzielnicami przedmiejskimi z 01.01 2002 (zespół miejski 3,5 mln, 2001). Miasto jest podzielone na 25 dzielnic . Niektóre z tych dzielnic zostały przyłączone do Montrealu w 2001 roku na skutek prawa rządu prowincji Quebec. Wywołało to niesłychany sprzeciw i niektóre z tych dzielnic na skutek referendum najprawdopodobniej odseparują się od Montrealu w 2006 roku. Montreal zachowa jednak ponad 85% swojej obecnej populacji.

Fort York wznosi się w cieniu Gardiner Expressway, 15 minut spacerem na zachód od Union Station; najpierw trzeba iść do końca Front Street West, potem skręcić w lewo, w Bathurst, a po przejściu przez most kolejowy iść oznakowaną ścieżką w prawo aż do tylnego wejścia do fortu. Główne wejście znajduje się przy końcu Garrison Road, 10 minut od Fleet Street, przy trasie tramwaju #511. Obiekt zamieniono na muzeum w 1934 r (kon. V–VIII codz. 10.00–17.00, IX–kon. V pn.–pt. 10.00–16.00, sb. i nd. 10.00–17.00; 5 C$). Obecnie pracują tu przewodnicy udzielający informacji i oprowadzający wycieczki (bezpł.).

Starannie odnowione mury otaczają szereg budynków z drewna, kamienia i cegieł. Wyróżniają się wśród nich ładne Officers’ Quarters (kwatery oficerów) i kamienny magazyn prochu o ścianach dwu metrowej grubości, wzmocnionych ogniotrwałymi wstawkami z miedzi i mosiądzu. Blue Barracks (błękitne koszary), czyli kwatery młodszych oficerów, mieszczą ciekawą wystawę przedstawiającą konflikty zbrojne targające Kanadą w XIX w., m.in. wojnę 1812 r. i wydarzenia lat 60. XIX w., zwane najazdami fenian. Podczas amerykańskiej wojny domowej Brytyjczycy prowadzili handel z Konfederacją, co niezbyt podobało się Północy. Po wojnie wiele osób było przekonanych, że Stany Zjednoczone czekają tylko na pretekst, by uderzyć na Kanadę. Należeli do nich członkowie stowarzyszenia fenian (Fenian Brotherhood), utworzonego w Nowym Jorku w 1857 r. przez uchodźców z Irlandii. Ich taktyka była prosta: w przekonaniu, że incydenty sprowokują Waszyngton do działania, zorganizowali szereg napaści na tereny przygraniczne. W najpoważniejszej akcji, przeprowadzonej w 1866 r., wzięło udział tysiąc osób. W rezultacie brytyjskie wojsko odparło napastników, a Kongres nie zareagował.

W minionym wieku, wzrost produkcji, górnictwa i usług spowodował przeobrażenie gospodarki kraju z rolniczej na zurbanizowaną i zindustrializowaną. Tak jak gospodarki innych wysokorozwiniętych krajów świata, tak i gospodarka kanadyjska jest zdominowana przez usługi, w których zatrudnione jest około 3/4 Kanadyjczyków^[33]. Niemniej jednak, Kanada wyróżnia się spośród innych krajów wysoko rozwiniętych rozmiarami pierwszego sektora, wraz z gospodarką leśną i przemysłem naftowym. Te dwie dziedziny są w tym kraju najważniejsze.

Kanada jest jednym z kilku wysoko rozwiniętych państw, które są eksporterami energii (netto)^[1]. Posiada ogromne złoża gazu na wschodnim wybrzeżu oraz duże złoża gazu i ropy skoncentrowane w Albercie oraz sąsiadującej z nią Kolumbii Brytyjskiej i Saskatchewan. Olbrzymie, zmieszane z piaskiem złoża Athabasca Tar Sands czynią Kanadę drugim po Arabii Saudyjskiej krajem pod względem wielkości rezerw ropy^[34]. W Quebecu, Kolumbii Brytyjskiej, Nowej Funlandii i Labradorze, Ontario i Manitobie energia elektryczna, która jest tania, obfita i stosunkowo przyjazna środowisku, pochodzi z elektrowni wodnych.

Kanada jest jest jednym z najważniejszych na świecie producentów rolnych. Kanadyjskie prerie stały się jednym z głównych obszarów uprawy pszenicy oraz pozostałych zbóż^[35]. Jest największym na świecie producentem cynku, uranu, złota, niklu, aluminium i ołowiu^[36]. Wiele, jeśli nie większość miast na północy kraju, gdzie uprawa ziemi jest trudna, istnieje jedynie dzięki pobliskim kopalniom lub zasobom drewna. Rozwinął się także znaczący sektor wytwórczy, skoncentrowany w południowym Ontario i Quebecu, z przemysłem samochodowym i lotniczym na czele.

Kraj jest silnie zależny od powiązań handlu międzynarodowego, w szczególności handlu z USA. Traktaty o wolnym handlu z 1989 r. Canada-U.S. Free Trade Agreement (FTA) oraz z 1994 r. North American Free Trade Agreement (NAFTA: dołączył Meksyk) znacznie zwiększyły wolumen handlu i stopień integracji z USA. Od 2001 roku, kiedy to udało jej się uniknąć recesji, osiąga najlepsze wyniki gospodarcze w grupie krajów G8^[37]. Od połowy lat 90. rząd federalny Kanady ogłasza nadwyżki budżetowe i regularnie spłaca zadłużenie.

Na pograniczu Kanady i Stanów Zjednoczonych leży największa wyspa tego regionu – Vancouver (31 284 km²). Północ Kanady charakteryzuje się występowaniem dużych zatok (największa to Zatoka Hudsona, – 637 tys. km² z odnogą Zatoką Jamesa, Ungava, Zatoka Św. Wawrzyńca, Zatoka Fundy).

Największe półwyspyLabrador, Gaspe, Nowa Szkocja, Kent, Adelaide, Boothia, Simpsona, Melville, Ungava. U północnych wybrzeży rozciąga się rozległy Archipelag Arktyczny (obejmuje on 1 370 tys. km²) składa się z dużych wysp przybrzeżnych (Banksa, Wiktorii, Księcia Walii, Ziemia Baffina) oraz Wysp Królowej Elżbiety. Północną część Archipelagu Arktycznego zajmują lodowce (pow. ok. 100 km²).

Zachodnia Kanada znana jest jako górzysty region, natomiast wschodnia część posiada największe i najważniejsze miasta państwa oraz najczęściej odwiedzaną atrakcję turystyczną kraju – wodospad Niagara.

Najważniejszym czynnikiem decydującym o klimacie Kanady jest szerokość geograficzna. Im dalej na północ tym zimniej. Południowa część Kanady ma klimat umiarkowany ciepły, wnętrze kraju – kontynentalny chłodny, północ Kanady – podpolarny i polarny. Na zachodzie wybrzeża notuje się wyższą temperaturę, co jest wynikiem oddziaływania ciepłego Prądu Pacyficznego (temp. stycznia waha się od 4′C na wyspach do -1′C na lądzie stałym), natomiast wschodnie wybrzeże ochładzane jest przez zimny Prąd Labradorski (w styczniu -7′C).

Wnętrze kontynentu osiąga temperatury w styczniu do -34′C. W Kordylierach panuje klimat górski. Istotną cechą klimatu Kanady są duże opady śnieżne i długie zaleganie pokrywy śnieżnej. Około 60% powierzchni kraju pokrywa wieczna zmarzlina. Ze względu na przeważające wiatry północne i północno-wschodnie liczne są w zimie tzw. blizzards czyli zawieje śnieżne. Odmiennie dużo ciepła przynosi zachodni wiatr prerii kanadyjskich chinook („pożeracz śniegu”), powodujący gwałtowne topnienie śniegu.

Na terenie Kanady występuje kilka pasm górskich. Na zachodzie góry: Skaliste, Nadbrzeżne i Mackenzie, na wschodzie: Torngat, Appalachy i Lauretańskie, na północy: Św. Eliasza, Pelly. Najwyższym szczytem Kanady jest Logan (6050 m. n.p.m.), położony w Yukon. Na obszarze gór zlokalizowane są liczne parki narodowe m. in. w Górach Skalistych, park Banff, oferujący możliwość biwakowania w dzikim terenie, wędrówki, moczenie w gorących źródłach i inne atrakcje.

W centrum kraju położona jest kraina prerii rozciągająca się od Gór Skalistych na wschód, przez tereny Alberty, Saskatchewanu i Manitoby. Jest nią płaski obszar, uroczo porośnięty słonecznikami i pszenicą. W jej granicach znajduje się Głowa Rozbita w Skoku Bizona, miejsce historycznie związane z plemieniem Czarnych Stóp.

Na terenie Kanady znajduje się około 2 mln jezior, stanowi to aż 8% powierzchni Kanady. Ich występowanie związane jest ze plejstoceńskim zlodowaceniem kontynentalnym, bądź rozmieszczone są w obniżeniu tektonicznym na obrzeżeniu Tarczy Kanadyjskiej. Największe z nich: Wielkie Jezioro Niedźwiedzie, Wielkie Jezioro Niewolnicze, Athabaska, Reniferowe, Winnipeg.

Rzeki kanadyjskie charakteryzują się występowanie licznych bystrzy, progów i wodospadów, co przyczynia się do utrudnień w żegludze na wielu odcinkach. Dwoma największymi rzekami Kanady są: Rzeka Świętego Wawrzyńca (na południowym wschodzie) i Mackenzie (najdłuższa rzeka Kanady, w system której włączone są duże jeziora przepływowe). Wody spływają do dwóch oceanów, wyróżnia się pięć zlewisk regionalnych.

Ważnym źródłem zasilania w wodę dla rzek zachodniej Kanady są pola lodowe, lodowce górskie i pola śnieżne. Występują w wielu miejscach na obszarze kanadyjskich Kordylierów. Znane pole lodowe Columbia Icefield łączy dwa parki narodowe: Banff i Jasper, składa się na nie ok. 30 lodowców